“Goeiemorgen!”

Het is een gewoonte geworden, maar ik begroet de buschauffeur altijd wanneer ik opstap. Een klein gebaar. Ik begrijp niet hoe mensen op een haast robotachtige manier de bus kunnen opstappen. Ze steken hun vervoersbewijs in de lucht waarbij ze de bestuurder straal negeren. Het kost nochtans niet zo heel erg veel moeite om die hardwerkende man of vrouw even te begroeten, al is het maar met een beleefd knikje.

Voor de meeste mensen is reizen met het openbaar vervoer een sleur geworden. Je vormt een stramien dat bij je ochtend- en avondritueel hoort: je wandelt de deur uit naar de bushalte en je wacht op de bus. Op dat ogenblik word je al dan niet voor de eerste keer uit je ritme gehaald: vertraging. Iets wat willens nillens samengaat met het openbaar vervoer, of we het nu leuk vinden of niet.

Het is altijd grappig hoe verdwaasd mensen uit hun zombie-ritme gehaald worden als er iets onverwacht gebeurt tijdens een busrit. Zo stapte er tijdens één van mijn busroutines opeens een medewerkster van de Lijn op, ergens in Boutersem. De dame in kwestie bleek een stagiaire te zijn, die een enquête uitvoerde. Haar vragen waren eenvoudig: “Waar bent u opgestapt? Waar stapt uw af?”

Makkelijk genoeg, hoor ik je denken, maar beide vragen bleken voor heel wat nietsvermoedende reizigers toch meer uitdagend dan je zou verwachten. “Goeiedag mevrouw”, zei de Lijn-bediende tegen de eerste reiziger aan boord; een oud dametje van rond de zeventig. “Mag ik u vragen waar u bent opgestapt?”. In een krampachtige poging om de vraag te negeren, kijkt de oude vrouw strak voor zich uit, zoals alleen oude mensen dat kunnen doen. Na wat aandringen, antwoordt de vrouw snel: “In Tienen, aan’t station.” Ze vraagt ook nog even naar de afstaphalte en tevreden gaat de ‘enquêteuse’ naar haar volgende prooi. Je merkt dat de aandacht van de bus naar deze indringster verschoven is: “Wat is daar aan de hand?”. Geen kat die haar ook effectief de vraag stelt, natuurlijk.

“Waar ben u opgestapt?”. Een passagier van een jaar of vijftien verwijdert, duidelijk geïrriteerd, de koptelefoon van zijn mp3-speler. De vraag wordt herhaald. “Op de steenweg”, luidt het antwoord. “Vlak bij de lichten.” Een overduidelijk antwoord. De Lijn-vrouw probeert duidelijk te maken dat ze de naam van een specifieke halte nodig heeft, maar de jonge reiziger moet haar het antwoord schuldig blijven.

Na een tiental peilingen, belandt ze uiteindelijk bij mij. “Waar bent u opgestapt? Waar stapt u af?”. Ik antwoord netjes op haar vragen. Maar net voordat ze routineus verder wil ‘enquêteren’, stel ík haar een vraag: “In welk kader passen deze vragen?”. Ze is uit haar lood geslagen en bekijkt me alsof ik haar net de vierkantswortel van 625 gevraagd heb. Ze wil zich er snel vanaf maken door een of ander vaag antwoord te geven. Maar ik verveelde me toch, dus ik stel nóg een vraag: “En waarvoor worden deze resultaten gebruikt?”. Ze zegt het niet te weten. Ik heb de hint begrepen en sta haar toe haar vragenronde verder te zetten. Ik moet toch wel even glimlachen, soms is het goed om mensen even weg te trekken uit hun comfortzone. Net zoals in die ene film met Keanu Reeves in de hoofdrol: “Focus Jack! Your concern is the bus!”, maar dan met iets minder drama, bommen en actie. Jammer genoeg leek de vragenstelster van de Lijn ook helemaal niet op Sandra Bullock, die begin jaren negentig best wel een lekker ding was. Maar niets van dat alles.

By the way: de vierkantswortel van 625 is 25. Thank God, the bus is safe…

Column zoals verschenen in ‘Tienen Actueel’ op 10 mei 2012 – www.tienenactueel.be.

Foto: De Lijntjesblog

Jannes de Leest

Jeroen Geladé

Roelof Pantjes

 Meer foto’s op Flickr

Mie: “Jan?”

Jan kijkt op en loert van achter zijn krant naar Mie: “Ja, zoetje?”

Mie: “Waarom doen wij nooit eens iets leuk samen?”

Tiske en Nieke voelen de bui hangen en maken zich stilletjes uit de voeten. Jan zucht en legt de sportbladzijden neer: “Wij doen toch leuke dingen samen?”

Mie: “Maar hoe lang is dat al geleden? Dit weekend hadden we bijvoorbeeld een daguitstap kunnen maken. Zondag was er in Linter een echte bloesemtocht. Daar was ik zo graag naartoe geweest. Je kon gaan fietsen of wandelen en nadien was er nog een live optreden en zoveel pizza’s als je maar kon eten. Waarom doen wij zo weinig de laatste tijd? Het lijkt wel een eeuwigheid geleden.”

Jan: “Fietsen? Wandelen? Je weet toch dat zulke dingen voor ons niet evident zijn, we moeten nog wat revalideren voor we terug kunnen buitenkomen. En daarbij, het was koers vorig weekend: Luik – Bastenaken – Luik, dat is een klassieker, je weet toch dat ik graag de koers zie, hé.” Jan zucht: “Mie, je moet wat geduld hebben, we komen wel terug buiten. Trouwens, Linter is een beetje uit de richting voor ons, niet? We zijn de Tíense reuzen, niet de Linterse reuzen.”

Mie: “Ja ja, ik weet dat allemaal wel. Maar ik wil zó graag nog eens buiten komen en onder de mensen zijn. Ik heb sociaal contact nodig! Mensen die ons toejuichen en naar ons opkijken. Ze kunnen moeilijk anders natuurlijk, maar ik mis dat zo erg. Je hebt er geen idee van.”

Jan schudt meewarig het hoofd: “Maar Mieke toch. Trek je dat niet zo aan. Je hebt toch heel wat sociaal contact. Ik zie je soms hele dagen bezig op Facebook met al je vrienden. Had je daar geen fangroep aangemaakt, of zoiets?”

Mie: “Dat is niet hetzelfde! Ik wil écht naar buiten!”. Mie loopt kwaad de kamer uit. Jan wil haar achterna lopen, maar Mie stormt de kamer terug binnen: “Kijk eens naar alles wat Tiske en Nieke samen doen. Zij gaan soms samen winkelen en wanneer er iets te doen is in Tienen, zijn ze er bijna altijd bij. Zelfs bij carnaval liepen ze mee in de stoet, vergezeld door een heuse fanfare. Een fanfare, Jan! En wat doen wij? Zelfs het weekend dat er nu zit aan te komen zullen Tiske en Nieke weer van de partij zijn bij ‘Met Toeters en Bellen’ in het centrum van Tienen. Zij doen tenminste iets!”

Jan neemt Mie liefdevol vast en kijkt haar diep in de ogen: “Mie, het komt allemaal wel in orde. Wij zullen ook nog eens meelopen in een stoet vol pracht en praal, zoals we dat vroeger deden. Weet je nog, die goede ouwe tijd, toen de mensen er vol verwachtingen naar uitkeken om ons weer door Tienen te zien lopen? Op onze oude dag zullen we dat nog mogen meemaken, wees gerust.”

Mie kijkt snikkend naar Jan: “Echt?”

Jan: “Ik beloof het! – Maar niet volgend weekend, want dan kijk ik naar de Ronde van Romandië.”

Column zoals verschenen in ‘Tienen Actueel’ op 26 april 2012 – www.tienenactueel.be.

Foto: copyright KIK-IRPA

Gilbert Declercq is een Tienenaar en stadsgids in hart en nieren. Gilbert is geboren en getogen in de Potterie. Weinigen zullen weten dat wat nu de Potterijstraat is, oorspronkelijk in Tienen de Naamsestraat was. Het is pas in 1955 dat deze benaming, die in verschillende vormen voorkwam, vervangen werd door Potterijstraat. De volksnaam Potterie bleef echter wel bestaan, omdat er in de 19de eeuw een pottenbakker gevestigd was. Het eerste fabriekje van pottenbakker Jean Henri Poffé stond op de plaats van huis 83 in de Potterijstraat.

Het zijn dergelijke verhalen en nog veel meer die Gilbert zonder problemen uit zijn mouw kan schudden als Tienen-kenner. Gilbert begon zijn carrière als stadgids op vrijwillige basis. In 1969 richtte de ‘Geschied- en Heemkundige Kring van Leuven en Omgeving’ een cursus in voor Toeristische Gids van het arrondissement Leuven. De cursus duurde één jaar en leverde een staatsdiploma af. Maar liefst 140 personen namen eraan deel, slechts zeven behaalden het diploma, waaronder Tienenaar Gilbert Declercq. Het zou nog duren tot 1984 voordat er in Tienen een echte Gidsenbond werd opgericht, en bij deze vereniging is Gilbert vandaag nog steeds trots lid en erevoorzitter. Hij verrichtte als stadsgids in Tienen echt pionierswerk.

Over de afgebrande Begijnhofkerk, die de meeste Tienenaars kennen als de ‘Paterskerk’, en ook over het Begijnhof zelf, kan Gilbert erg interessante zaken vertellen. Het leek ons dan ook gepast om onze fotoreportage op deze locatie te laten plaatsvinden. Maar wie meer wil weten over dit historisch bijzonder boeiende Tiense hoekje, moet zich beslist eens door Gilbert of één van zijn collega-gidsen door Tienen laten rondleiden. De manier waarop dergelijke verhalen tot leven komen via Gilbert is werkelijk onnavolgbaar. Je hebt zo van die geboren vertellers, Gilbert is er één van.

Gilbert Declercq is niet alleen stadsgids natuurlijk. Hij zet zich ook oeverloos in voor organisaties zoals het Davidsfonds in Tienen, waar hij zich als bestuurslid buigt over alles wat met geschiedenis en kunst te maken heeft. Maar misschien nog belangrijker, in deze tijden waar dialecten voor een stuk verloren gaan, is zijn engagement bij de vzw Kommetéét va Pikke Stijkès. Dialecten spreken tot onze verbeelding, ze zijn ‘sympathiek’, en in het geval van het Tiens zijn ze ook nog eens mooi en beladen met een mooie geschiedenis. Uit iemands taal en taalgeschiedenis kan je veel leren over overheersingen en andere invloeden en trends. Als voorzitter is Gilbert erg fier op het Tiense dialect en uiteraard op Tienen.

Kortom, als we spreken over het nemen van een engagement, dan kan je moeilijk om de inspanningen heen, die Gilbert Declercq al voor Tienen deed. Hij verdient in elk geval een dikke pluim en daarom wijden we deze fotoreportage aan hem.

Tekst: Kevin Logist

Foto’s: Roelof Pantjes

De komende maanden maken onze fotografen portrettenreeksen van geëngageerde Tienenaars, telkens gecombineerd met een korte kennismaking. Binnen enkele weken verschijnt een nieuwe reportage op 3000driehonderd.be en op deze site.

Bekijk en lees de andere reportages in de reeks ‘Engagement’

Ken je iemand die ook een pluim verdient? Laat het ons weten via tieneninbeeld@opgewekTienen.be.

Johan Dewolfs - foto Sarah Torbeyns

Eén dag per jaar groeit het kleine Hakendover uit tot een belangrijke internationale bedevaartplaats. Duizenden gelovigen en dagjesmensen worden aangetrokken door een legende, eeuwenoude traditie en door de inzet en het engagement van het processiecomité en haar voorzitter Johan Dewolfs.

“Op Paasmaandag ontvangt Hakendover duizenden bedevaarders en honderden ruiters uit België en Nederland”, vertelt Johan. “Dat maakt onze processie tot de derde grootste in België. Niet slecht voor een klein dorpje van 1.500 inwoners”.

Al dertien eeuwen lang trekken bedevaarders naar Hakendover om de kerk te bezoeken die door God zelf zou zijn gebouwd. Dat de processie uitgroeide tot een belangrijk cultureel en toeristisch evenement komt dankzij de inzet van de inwoners en van het actiecomité, dat in 1990 werd opgericht om 13 eeuwen processie te vieren.

“Het comité zou enkel de jubileumeditie organiseren, maar we zijn blijven doorgaan”, zegt de voorzitter. “De traditie van de processie moeten we in leven houden. Ze is niet alleen van groot algemeen cultureel belang, voor ons dorp is het ook een groot feest. Iedereen leeft er naartoe. In de aanloop naar de processie verkopen we zelfs meer vlaggen dan er inwoners zijn.

Tekst: David Torbeyns – Foto: Sarah Torbeyns – Bekijk een andere foto van Johan Dewolfs ook op 3000driehonderd.be.  

Heel wat mensen zetten zich dagdagelijks in voor onze stad. Met ‘Engagement’ wil opgewekTienen hen in de bloemen zetten. De komende maanden maken onze fotografen portrettenreeksen van geëngageerde Tienenaars, telkens gecombineerd met een kort interview.

Volgende keer aan de beurt: Gilbert Declercq, voorzitter van het Kommeteit va Pikke Stijkès, erevoorzitter van de Gidsenbond Tienen, bestuurslid van het Davidsfonds Tienen en ga zo maar door. De fotoreeks van Roelof Pantjes verschijnt binnen enkele weken op 3000driehonderd.be en op deze site.

Ken je iemand die ook een pluim verdient? Laat het ons weten via tieneninbeeld@opgewekTienen.be. 

Wanneer we ergens naartoe rijden, gebruiken we steevast een GPS. Voor dat overigens handige ding bestond, moest je op voorhand een kaart ter hand nemen en opzoeken hoe je best zou rijden. Werken onderweg? Opnieuw de kaart boven halen en een omweg zoeken dan maar. Eigenlijk wel erg nostalgisch. Wanneer we op de pc een locatie opzoeken op Google Maps, bijvoorbeeld, dan zoomen we meteen in op waar we moeten zijn. We kunnen zelfs een driedimensionale voorstelling bekijken via iets wat ondubbelzinnig ‘Street View’ heet en recht op onze voordeur staren. Best wel griezelig als je erover nadenkt.

Maar met al onze technologie missen we soms nog de leuke dingen. Ik keek dus in de winkel naar de verschillende stafkaarten en moffelde er voorzichtig de kaart met het nummer 32/7-8 uit: Beauvechain – Tienen. Het plezier van het voor het eerst openen van een papieren landkaart. Het kraakt en je opent uiteindelijk een halve vierkante meter met alle topografische informatie die je maar kan bedenken. Als je iets wil vinden op die kaart moet je beginnen zoeken. Geen index, geen zoektermen en al helemaal geen e-hulp. Vervolgens ontdek je dan wel wat leuke namen, maar ook plaatsen die iets heel anders beloven dan de naam laat vermoeden.

Zo zal je op de Boksberg bij Hakendover weinig prijskampen vinden en op de Galgeberg bij Oorbeek zal er vandaag wel geen echte galg meer te vinden zijn (enfin, dat hoop ik toch). Je ontdekt als je even over de kaart kijkt wel meer van die ronkende namen: Verbrande Toren, Buttel, Geestelijke Hoek, Hoeksken, Piepelberg, Wijtbroek, China, Gijzendel, Keulen, Blotenberg, Diefpedeke, Blinde Ezel, Diepedelle, Goudberg, Pollepel; te veel om op te noemen, eigenlijk. Los van het feit dat het vaak grappige namen zijn voor gehuchten of lokaal bekende plaatsen, is het ook eens boeiend om na te gaan waar al die benamingen voor staan of waar ze vandaan komen.

Toen ik uiteindelijk mijn oog over de kaart in de buurt van Hoegaarden liet gaan, zag ik in het centrum de tekst ’11.000 Maagden’ staan. Je kunt je mijn grote teleurstelling waarschijnlijk inbeelden toen ik vol verwachting in het midden van ons bekende b(ie)(uu)rdorp mijn opwachting maakte. Het deed me wat denken aan een scène uit ‘Monty Python and the Holy Grail’, waar Sir Galahad willens nillens uit de handen van een bende opgehitste maagden gered wordt door Sir Lancelot: Oh, let me have just a little bit of peril! — No, it’s unhealthy. — I bet you’re gay. — Am not! Een aanrader van een film. Maar niets van dat moois in Hoegaarden weggelegd voor mij natuurlijk… Dan toch maar terug naar mijn digitale kaarten?

Column zoals verschenen in ‘Tienen Actueel’ op 5 april 2012 – www.tienenactueel.be.

Foto: Morguefile.com

Voor mij moet de familie er op zo’n moment “uiteraard” op zijn paasbest uitzien . En laat dit nu net een heikel onderwerp zijn voor een gezin dat voor 4/5 uit mannelijke “nonchy” exemplaren bestaat. Niet dat ik alle mannen over dezelfde kam wil scheren, maar die bij mij thuis zijn al dik tevreden als de broek vooral goed zit en niet afzakt. Of in het geval van mijn puberzoon: juist wél afzakt …

Gelukkig brengt de Tiense modeweek soelaas . “Tienen showt” geeft me de nodige inspiratie qua kinder- en herenmode . Dat komt wel in orde . Ook de damesmode is prachtig, maar ik vind nét niet wat ik zoek … Ai, toch …

Bij het uitpluizen van krantjes en internetuitnodigingen, valt mijn oog op de advertentie van Vitalie, een dameszaak die sinds augustus 2007 in de Leuvensestraat gevestigd is . Ik ken het winkeltje van Anja Abts en ben al een tijdje fan van de kleren. Ik apprecieer haar vriendelijke en correcte advies.

Als ik bij haar buitenwandel, weet ik dat ik niet voor schut zal staan in m’n nieuwe kleedje of broek . Tijdens de Opendeurdagen zal styliste Lien Degol bij Vitalie aanwezig zijn, met gratis stijladvies, lees ik. Wat een leuk idee, dáár wil ik naartoe ! De enkelvoudige versie van Trinny en Susannah wil ik wel eens in levende lijve bezig zien .

In de winkel krijg ik een lekker glaasje Cava aangeboden. Het gonst er van gezellige vrouwelijke bedrijvigheid :dames passen, draaien en spiegelen. En Lien Degol geeft advies.

“Als je wat kleiner bent, draag je best geen ¾ broek”, zegt ze .

Dan zie ik haar een bootcut-jeans nemen voor een andere dame, die er, bij het buitenstappen van het pashokje, inderdaad stralend uitziet . “ Kijk, “zegt ze, “ bovenaan smal en breder naar beneden, dat is de juiste broek voor jou” .

Voor mij grijpt ze naar een bindkleedje en een kleedje met plooitjes .

“Die verdoezelen een buikje”, zegt ze, alsof ze een vriendin is, die ik al jaren ken . Ik weet dat ik het ene jurkje zelf nooit zou uitgekozen hebben, maar ik moet toegeven dat het me toch wel verrassend goed staat . Anja beaamt, en dan weet ik dat het goed zit .

Anja probeert de troeven bij haar klanten ook altijd te accentueren. Ze bekijkt elke persoon op zich, kijkt naar de vormen, grootte en stijl en geeft dan eventueel advies. Ze vertelt me dat ze klanten heeft van alle leeftijden . Recent nog was de  jongste klant een communicantje dat haar maatje niet vond in de gewone kinderwinkels, en de oudste klant is maar liefst 92 jaar.

Mensen moeten op een rustige manier kunnen passen, vindt ze, en Anja zal nooit opdringerig zijn . Maar het belangrijkste is dat ze kleren kunnen kopen waar ze zich goed in voelen, of het nu voor het werk is, voor op vakantie of voor een feest . “En passen mogen ze altijd doen, ook al kopen ze niet .”

Op mijn vraag of ze ook lastige klanten heeft, zegt Anja dat ze niet vaak moeilijke klanten over de vloer krijgt .

“ Ik heb vooral leuke klanten”, zegt ze, “ en ik vind het altijd heel fijn als ik mijn klanten bij hun naam kan noemen “ .

Over namen gesproken, hoe komt ze aan de naam Vitalie ? Anja glimlacht . Het is haar tweede voornaam en tevens de naam van haar grootmoeder . Bovendien maakte haar man er een leuk logo van, waarbij “Vita” en “lie” een beetje los van elkaar kwamen te staan .

Een klant komt erbij staan en zegt dat ze graag naar Vitalie komt, omwille van de diversiteit van kleren : van klassiek tot iets moderner, in allerlei stijlen, en toch iets “wat je bij een ander niet vindt”. Anja zoekt voor haar boetiekje uit wat ze zelf mooi vindt, op collectie en stelt fotoboeken samen . De maatjes gaan van 36 tot 46 . Ze heeft altijd een paar vaste merken in huis, die ze afwisselt met drie nieuwe merken per seizoen.

Momenteel verkopen de felle kleurtjes wel goed : rood en blauw, en de broeken in verschillende kleuren . Maar ook de natuurkleuren als oudroze zijn in . En zwart/wit . Verder zie ik de dames vooral kleren kiezen met accessoires als strikjes en dunne ceintures .

Erg origineel zijn de leuke bloemkleedjes met handtas in dezelfde stof . Het gaat al naar sluitingstijd en wanneer de laatste klant de deur uitgaat, ploft Lien Degol, uiteraard elegant, neer in het witte zeteltje . We babbelen wat na, en het is echt een aangename, vlotte vrouw, met een no-nonsens attitude .

Zoals Anja .

Vitalie, Leuvensestraat 62, 3300 Tienen, een bezoekje waard

Tekst: Hilde Peeters

Foto: Sarah Torbeyns

Dit artikel maakt deel uit van een reeks over leuke winkeltjes, restaurantjes en andere plaatsen die de moeite waard zijn om eens te bezoeken in de ruime Tiense omgeving.

Lees de andere berichten in de reeks ‘Tiense Toppertjes’

Heb je zelf een leuke suggestie? Laat het ons weten via opgewekTienen@opgewekTienen.be.

Zowel op de Watertoren als in de Sint-Germanustoren werden door de Vogelwerkgroep Oost-Brabant nestkasten geplaatst.

Leuk weetje: met zijn duikvlucht van 389 km/u is de Slechtvalk de snelst vliegende vogel op aarde. In Brussel plaatsen ze in een nestkast een camera. Het leverde unieke beelden op. Een idee voor de suikerstad?

Meer weten over de slechtvalk?

Zonder twijfel gaf de man het beste van zichzelf, aangevuurd door de programmamakers die hierin goede televisie zagen. Alleen spijtig dat ze hem negatief afbeeldden. Nu, hij heeft absoluut gelijk dat ik té snel een conclusie heb getrokken die wellicht hard aankwam. Dat had ik niet mogen doen. Hij drukte me nogmaals op het hart dat al zijn vergunningen in orde zijn en dat hij al meer dan 43 jaar zijn zaak met grote passie open houdt. En wellicht houdt hij zonder problemen zijn zaak 50 jaar open, mocht hij dat willen.

Het was eigenlijk een aangenaam gesprek. Omdat Ferdinand zo’n rasechte Tienenaar is, kreeg ik dan ineens ook de goesting om mijn Tiense woordenschat en uitdrukkingen nog eens bij te schaven.

‘Ich zal et astrieën arranjeire in de gazét veurda de Fernán echt achter mén vèsseme zit.’ Een schuchtere poging, ik geef het toe…, mijn excuses aan de Tiense taalpuristen. Sommigen zullen mij waarschijnlijk ‘nen èchten boewr’ gevonden hebben, of toch op z’n minst ‘nen aabe’ (een dommerik) omdat ik commentaar had gegeven op de VT4-beelden van Ferdinand z’n ‘fritkààr’. De meeste Tienenaars denken nu: “Wa’s déa no ant zieëvere?”. En ik alles maar proberen ‘aatieëndoen’… (uitleggen). “Kevin, ‘t es gin avàns, ge zet de flààtste zieëveréër vàn de strooét. ”

‘Zaait dà nòg es? Ich hèm nen dictionair van doen… Da’s ginnen êêle…’

Voor alle duidelijkheid: Ferdinand nam het allemaal erg sportief op en vroeg me om zo’n dingen niet meer te schrijven over wie dan ook, of toch op z’n minst niet zomaar commentaar te geven op sensatiegerichte televisiebeelden. En eigenlijk hoef ik zo’n dingen inderdaad niet neer te pennen, er is voor de rest genoeg stof om me druk over te maken. Dus: er zijn géén slechte frituren in Tienen! ’t Is maar dat je’t weet.

Column zoals verschenen in ‘Tienen Actueel’ op 22 maart 2012 – www.tienenactueel.be.

Tijdens de Sugar Art-wedstrijd maakten de creatievelingen in de seminarieruimte van de Erfgoedsite een suikerkunstwerk binnen het thema ‘De mooiste suikerhoed’. De deelnemers waren Max Lemmens van Sint-Martinus (Herk-de-Stad), Joël Verleysen van de bakkerijafdeling van Ter Groene Poorte (Brugge), Mickey Vanderheijden en Joris Vangeloven van de Hotelschool Hasselt en Kevin Lowie van VAL-ITMA (Tournai).

De kunstwerken werden beoordeeld door een professionele jury bestaande uit de voorzitter van de Richmond Club België Benny Swinnen uit Hoegaarden, wereldkampioen suikerbewerken Dominiek Vandermeulen van ijssalon Sweet-Art in Tienen, chef bij patisserie De Baere in St.-Lambrechts-Woluwe en wereldkampioen patisserie Thierry Wynant, banketbakker en voorzitter van de Tiense bakkersbond Dirk Leemput uit Opvelp, banketbakker en lid van de Tiense Bakkersclub Marcel Vandervelpen uit Tielt-Winge en hoedenontwerpster Isabelle Soetaerts ‘Isabo’ uit Tienen.

Uitslag

1. Jael Verleysen – hotelschool Brugge

2. Kevin Lowie – Hotelschool Val – Itma Tournai

3. Vanderheyden Mickey – Hotelschool Hasselt

De winnaar kreeg een cheque ter waarde van 800 euro. De tweede plaats was 500 euro waard, de derde prijs 200 euro.

Alle suikersierstukken worden tijdens het daaropvolgend weekend tentoongesteld binnen de Erfgoedsite Tienen, Grote Markt 6 in Tienen.

Een organisatie van de Erfgoedsite Tienen en de Tiense Suikerraffinaderij.

Lees ook:

• ‘Tiens Toppertje: een bezoek aan Isabo’
• Sweet-Art beste ijssalon van België 2011

Foto’s: Steven Loyens