Een tijd geleden stelde iemand me dus die vraag in de wagen: “Waar kom je vandaan?” Ik pauzeerde even voordat ik hem antwoordde. “Tienen?” Hij zei het met een stem alsof hij net aan een fles zure melk had geroken. Ik vermoedde dat hij al eerder gehoord had van onze Suikerstad. “Hm.” Een veelzeggende reactie, collaborerend met de oorverdovende stilte die erop volgde. “Ben je er al geweest?”, vroeg ik langs mijn neus weg, benieuwd naar z’n reactie. “Ja, hoor. Eén keer.” Klinkt als een sterk gefundeerde basis voor zijn ‘lichamelijke’ reactie op Tienen. Na een korte aarzeling, mompelde hij: “Klopt het…euh… wat ze zeggen over Tienen?” Mijn neus begon ineens heel hevig te bloeden, toen ik vroeg: “Hoe bedoel je?”.

Ik wist maar al te goed wat hij bedoelde. Ik weet wat er over Tienen ‘wel eens’ wordt gezegd. De onverzadigbare nieuwsgierigaard in mij kon het niet laten om te weten of er ook nog andere negatieve uitspraken over Tienen de ronde doen, dus ik zweeg en liet de bal in zijn kamp. Schoorvoetend antwoordde hij: “…Je weet wel… Ze zeggen toch dat Tienen een beetje… een marginale stad is.” Voilà, het hoge woord was er uit. En waarom toch, vraag ik me af. Waarom heeft Tienen die naam?

Laten we eens nadenken over alle marginale dingen in Tienen. In de bedrijfswereld? We hebben wereldbedrijven zoals Bosch, Sylvania, de Suikerraffinaderij, de Citrique, en ontelbare kmo’s die het heel erg goed doen. Natuurlijk gaat het niet altijd even goed maar of dit onder de noemer ‘marginaal’ valt… ik denk het niet. Dus daar ligt het dus niet aan. Is de oorzaak dan misschien te zoeken bij andere factoren? Misschien bij onze tweedeklasse voetbalploeg, die tegenwoordig Miss Belgique tot haar supporters mag rekenen? Of misschien bij het meest bezochte stadsfestival van Vlaanderen, Suikerrock? Ah, het zal waarschijnlijk te wijten zijn aan de rijke Romeinse geschiedenis die in Tienen terug te vinden is. Nee, ook dat lijken mij allemaal geen marginale toestanden. Waar ligt het dan wél aan? Ik kan maar niet vinden wat er dan precies zo marginaal is aan Tienen. Ik weet het echt niet. Ik kan alleen maar goede dingen verzinnen en ik ben er nog fier op ook.

Oh ja, nog even terug naar het gesprek met de man in de auto. Ik antwoordde hem gewoon: “Ik weet het niet.” Hij keek even onderzoekend in mijn richting en ging dan over op een ander onderwerp. Waarom wilde ik hem niet overtuigen? Ik keek glimlachend voor me uit, over het asfalt, en realiseerde me dat ik het geheim van mijn thuishaven, onze stad, niet te grabbel wilde gooien.

Column zoals verschenen in ‘Tienen Actueel’ op 9 februari 2012 – www.tienenactueel.be.