“Goeiemorgen!”

Het is een gewoonte geworden, maar ik begroet de buschauffeur altijd wanneer ik opstap. Een klein gebaar. Ik begrijp niet hoe mensen op een haast robotachtige manier de bus kunnen opstappen. Ze steken hun vervoersbewijs in de lucht waarbij ze de bestuurder straal negeren. Het kost nochtans niet zo heel erg veel moeite om die hardwerkende man of vrouw even te begroeten, al is het maar met een beleefd knikje.

Voor de meeste mensen is reizen met het openbaar vervoer een sleur geworden. Je vormt een stramien dat bij je ochtend- en avondritueel hoort: je wandelt de deur uit naar de bushalte en je wacht op de bus. Op dat ogenblik word je al dan niet voor de eerste keer uit je ritme gehaald: vertraging. Iets wat willens nillens samengaat met het openbaar vervoer, of we het nu leuk vinden of niet.

Het is altijd grappig hoe verdwaasd mensen uit hun zombie-ritme gehaald worden als er iets onverwacht gebeurt tijdens een busrit. Zo stapte er tijdens één van mijn busroutines opeens een medewerkster van de Lijn op, ergens in Boutersem. De dame in kwestie bleek een stagiaire te zijn, die een enquête uitvoerde. Haar vragen waren eenvoudig: “Waar bent u opgestapt? Waar stapt uw af?”

Makkelijk genoeg, hoor ik je denken, maar beide vragen bleken voor heel wat nietsvermoedende reizigers toch meer uitdagend dan je zou verwachten. “Goeiedag mevrouw”, zei de Lijn-bediende tegen de eerste reiziger aan boord; een oud dametje van rond de zeventig. “Mag ik u vragen waar u bent opgestapt?”. In een krampachtige poging om de vraag te negeren, kijkt de oude vrouw strak voor zich uit, zoals alleen oude mensen dat kunnen doen. Na wat aandringen, antwoordt de vrouw snel: “In Tienen, aan’t station.” Ze vraagt ook nog even naar de afstaphalte en tevreden gaat de ‘enquêteuse’ naar haar volgende prooi. Je merkt dat de aandacht van de bus naar deze indringster verschoven is: “Wat is daar aan de hand?”. Geen kat die haar ook effectief de vraag stelt, natuurlijk.

“Waar ben u opgestapt?”. Een passagier van een jaar of vijftien verwijdert, duidelijk geïrriteerd, de koptelefoon van zijn mp3-speler. De vraag wordt herhaald. “Op de steenweg”, luidt het antwoord. “Vlak bij de lichten.” Een overduidelijk antwoord. De Lijn-vrouw probeert duidelijk te maken dat ze de naam van een specifieke halte nodig heeft, maar de jonge reiziger moet haar het antwoord schuldig blijven.

Na een tiental peilingen, belandt ze uiteindelijk bij mij. “Waar bent u opgestapt? Waar stapt u af?”. Ik antwoord netjes op haar vragen. Maar net voordat ze routineus verder wil ‘enquêteren’, stel ík haar een vraag: “In welk kader passen deze vragen?”. Ze is uit haar lood geslagen en bekijkt me alsof ik haar net de vierkantswortel van 625 gevraagd heb. Ze wil zich er snel vanaf maken door een of ander vaag antwoord te geven. Maar ik verveelde me toch, dus ik stel nóg een vraag: “En waarvoor worden deze resultaten gebruikt?”. Ze zegt het niet te weten. Ik heb de hint begrepen en sta haar toe haar vragenronde verder te zetten. Ik moet toch wel even glimlachen, soms is het goed om mensen even weg te trekken uit hun comfortzone. Net zoals in die ene film met Keanu Reeves in de hoofdrol: “Focus Jack! Your concern is the bus!”, maar dan met iets minder drama, bommen en actie. Jammer genoeg leek de vragenstelster van de Lijn ook helemaal niet op Sandra Bullock, die begin jaren negentig best wel een lekker ding was. Maar niets van dat alles.

By the way: de vierkantswortel van 625 is 25. Thank God, the bus is safe…

Column zoals verschenen in ‘Tienen Actueel’ op 10 mei 2012 – www.tienenactueel.be.

Foto: De Lijntjesblog

Mie: “Jan?”

Jan kijkt op en loert van achter zijn krant naar Mie: “Ja, zoetje?”

Mie: “Waarom doen wij nooit eens iets leuk samen?”

Tiske en Nieke voelen de bui hangen en maken zich stilletjes uit de voeten. Jan zucht en legt de sportbladzijden neer: “Wij doen toch leuke dingen samen?”

Mie: “Maar hoe lang is dat al geleden? Dit weekend hadden we bijvoorbeeld een daguitstap kunnen maken. Zondag was er in Linter een echte bloesemtocht. Daar was ik zo graag naartoe geweest. Je kon gaan fietsen of wandelen en nadien was er nog een live optreden en zoveel pizza’s als je maar kon eten. Waarom doen wij zo weinig de laatste tijd? Het lijkt wel een eeuwigheid geleden.”

Jan: “Fietsen? Wandelen? Je weet toch dat zulke dingen voor ons niet evident zijn, we moeten nog wat revalideren voor we terug kunnen buitenkomen. En daarbij, het was koers vorig weekend: Luik – Bastenaken – Luik, dat is een klassieker, je weet toch dat ik graag de koers zie, hé.” Jan zucht: “Mie, je moet wat geduld hebben, we komen wel terug buiten. Trouwens, Linter is een beetje uit de richting voor ons, niet? We zijn de Tíense reuzen, niet de Linterse reuzen.”

Mie: “Ja ja, ik weet dat allemaal wel. Maar ik wil zó graag nog eens buiten komen en onder de mensen zijn. Ik heb sociaal contact nodig! Mensen die ons toejuichen en naar ons opkijken. Ze kunnen moeilijk anders natuurlijk, maar ik mis dat zo erg. Je hebt er geen idee van.”

Jan schudt meewarig het hoofd: “Maar Mieke toch. Trek je dat niet zo aan. Je hebt toch heel wat sociaal contact. Ik zie je soms hele dagen bezig op Facebook met al je vrienden. Had je daar geen fangroep aangemaakt, of zoiets?”

Mie: “Dat is niet hetzelfde! Ik wil écht naar buiten!”. Mie loopt kwaad de kamer uit. Jan wil haar achterna lopen, maar Mie stormt de kamer terug binnen: “Kijk eens naar alles wat Tiske en Nieke samen doen. Zij gaan soms samen winkelen en wanneer er iets te doen is in Tienen, zijn ze er bijna altijd bij. Zelfs bij carnaval liepen ze mee in de stoet, vergezeld door een heuse fanfare. Een fanfare, Jan! En wat doen wij? Zelfs het weekend dat er nu zit aan te komen zullen Tiske en Nieke weer van de partij zijn bij ‘Met Toeters en Bellen’ in het centrum van Tienen. Zij doen tenminste iets!”

Jan neemt Mie liefdevol vast en kijkt haar diep in de ogen: “Mie, het komt allemaal wel in orde. Wij zullen ook nog eens meelopen in een stoet vol pracht en praal, zoals we dat vroeger deden. Weet je nog, die goede ouwe tijd, toen de mensen er vol verwachtingen naar uitkeken om ons weer door Tienen te zien lopen? Op onze oude dag zullen we dat nog mogen meemaken, wees gerust.”

Mie kijkt snikkend naar Jan: “Echt?”

Jan: “Ik beloof het! – Maar niet volgend weekend, want dan kijk ik naar de Ronde van Romandië.”

Column zoals verschenen in ‘Tienen Actueel’ op 26 april 2012 – www.tienenactueel.be.

Foto: copyright KIK-IRPA

Heb je de aflevering gemist? Herbeluister de aflevering via deze link.

We krijgen er al honger van

Hij was echter niet de enige leerkracht die zo reageerde op mijn familienaam. Van in het eerste leerjaar kreeg ik bij elke nieuwe leerkracht, vervanger of stagiair (tenminste, als ze in het Tiense woonden) hetzelfde te horen wanneer de aanwezigheden werden opgenomen: “Logist? Familie van..?” In het begin antwoord je op zo’n vraag nog gewoon: “Nee, geen familie… Misschien van heel ver, maar dan weet ik het alvast niet.” Na een tijd word je dat spelletje uiteraard beu en probeer je creatiever te antwoorden.

Het toeval wil immers dat mijn grootvader ook Marcel Logist heette. “Familie van Marcel?” “Yep… da’s mijn grootvader.” Verwarde blikken bij de vraagsteller… Onze burgemeester is nu pas in de zestig, dus hij zou 15 jaar geleden wel een erg jonge grootvader geweest zijn. En zijn zoon een bijzonder jonge vader. Bovendien was ik op het moment van het antwoord zelf al een jaar of 15… Enfin… de verwarring was compleet en ik zag de leerkracht in kwestie de eigen grijze massa echt pijnigen met de rekensom.

Een andere vraag was: “Ben jij de zoon van…?” Ook steevast een vraag die niet werd afgemaakt – waarom doen mensen dat eigenlijk? Alweer antwoordde ik braaf: “Nee, ik ben niet de zoon van de burgemeester.” Je hebt er geen idee van hoeveel momenten ik als kind heb meegemaakt waarop ik in minder dan vijf seconden plots veel minder belangrijk werd. Niet zo motiverend eigenlijk. Na een tijdje luidde mijn antwoord dus gewoon: “Van mijn pa, ja…” Is niet iedereen de zoon of dochter van iemand? Rot toch op met je halve vragen!

Ik heb trouwens nooit begrepen waarom mijn familienaam zo’n ‘big deal’ was in Tienen. Surf maar eens naar de website www.familienaam.be. Daar kan je nakijken hoeveel keer jouw familienaam in België voorkomt en in welke gemeenten of regio’s het meest. Er zijn 375 mensen in België die Logist heten. Het overgrote deel daarvan woont in Tienen en Landen. En toch, buiten mijn vader, de burgemeester (voor alle duidelijkheid: twee erg verschillende personen) en mijn zus, ken ik bijzonder weinig Logisten. Maar… meer dan 300 mensen in slechts twee steden: dan is Logist toch niet zo ongewoon. Ik vraag me af: zouden al die anderen ook opnieuw en opnieuw diezelfde vraag gehad hebben: “Familie van…?”

Column zoals verschenen in ‘Tienen Actueel’ op 23 februari 2012 – www.tienenactueel.be.

Het inwonersaantal van de stad Tienen is voor het 7^de jaar op rij toegenomen. Op 31 december ‘10 waren er 32.681 personen in het bevolkingsregister van Tienen ingeschreven, een jaar later zijn er dat 32.965. Deze stijging is vooral te wijten aan een hoger aantal inwijkelingen (1.903 tegenover 1.676 in 2010). Naast 31.435 Belgen, zijn er 530 vreemdelingen in het bevolkingsregister en 1.000 in het vreemdelingenregister ingeschreven. Nederlanders, Polen, Marokkanen en Italianen vertegenwoordigen hier de grootste groep. In vergelijking met 7 jaar geleden is het bevolkingsaantal uitgebreid met 3,8 %. Verwacht wordt dat de trend zich nog zal doorzetten en dat de grens van 33.000 inwoners in 2012 bereikt zal worden.

In totaal zijn er 15.079 gezinnen in Tienen, waarvan 9.928 zonder inwonende kinderen. De geboortes zijn lichtjes gedaald (334 tegen 373 in 2010), er werd iets meer gehuwd (152 tegen 143 in 2010) en minder uit de echt gescheiden (334 tegen 373 in 2010). Het aantal overlijdens daalde (373 tegenover 421). Bekijken we de leeftijdspyramide, dan blijkt de groep van 45- tot 55-jarigen het grootst. Zij maken 14,6 % van de Tiense bevolking uit.

“En van waar ben jij?” Een typische vraag die gesteld wordt wanneer je iemand nieuw leert kennen. Tijdens een opleiding, op een receptie, bij een nieuwe collega,… waar je vandaan komt is dan meestal een erg waarschijnlijk onderwerp. En dan begint het: je accent heeft je al verraden. Je bent Limburger, West-Vlaming, Antwerpenaar,… maar je woont er niet meer. Da’s mooi meegenomen, dan kan je ook nog eens vertellen waarom je verhuisd bent.

Toevallig is het zondag ‘Dag van de Ambachten’ en het hoedenwinkeltje Isabo houdt een opendeurdag . Ik besluit om er een kijkje te gaan nemen. Ik stap het winkeltje binnen. Er heerst meteen al een fijne sfeer . In één oogopslag zie ik het al: dit is een vrouwenparadijsje!

Ik hoor een man tegen zijn vrouw zeggen: “En vrouw, zijt ge verzadigd?”. De vrouw gniffelt, en blijft toch nog even staan bij het hoekje van de schoenen. Ze zijn met de hand gemaakt en als de zolen versleten zijn, kan je er weer nieuwe laten opzetten . Leuk! En het typeert Isabo volledig. 

Naast haar leuke assortiment hoofddeksels gaat Isabelle, de zaakvoerster, er prat op dat ze artikelen aanbiedt die gemaakt worden door jonge ontwerpers en in een beperkte oplage. Er moet voor haar als het ware een heel verhaal schuilen achter elk accessoire of item dat ze verkoopt. Isabelle schuimt beurzen af in Londen en Parijs, om daar de leukste hebbedingetjes te vinden. Eén van haar ‘ontdekte’ designers maakt tassen die elk een uniek nummer hebben, waardoor de koper zijn bevindingen op de website van de ontwerper kan plaatsen. Op een rek liggen prachtige juwelen, met structuren die uit de oceaan lijken opgediept. Ik raak de juwelen even aan. Als ze mijn verbaasde blik ziet, zegt ze : “Gemaakt uit siliconen!” . Hoe innovatief! 

Ik denk aan mijn geldbeugel, want ik kwam natuurlijk voor een hoedje . Wanneer ik de prijskaartjes bekijk, dan vallen de unieke stukken eigenlijk best mee qua prijs . Maar toch … ik hou het bij een hoedje… Ik vraag Isabelle om raad. Ik heb een rond gezicht, welk hoedje zou me het beste staan? Isabelle is een vrouw naar mijn hart. Ze zegt me meteen dat ze voor een schuin baretmodelletje zou gaan . Ze raadt me af om een kegelvormig type te nemen. Het is fijn dat ze me niets ‘aansmeert’ . Ik vraag haar of iedereen een hoed kan dragen en ook daar antwoordt ze eerlijk. Niet iedereen past met een hoed . Het voornaamste is wél dat je je er goed in voelt .  

Wanneer ik het eens ben met de kleur en het model en wanneer de juiste maat is genomen, kan Isabelle eraan beginnen. Ze werkt met haarvilt, een verschil met de wolvilt uit de ketens, en ik kan kiezen uit verschillende kleurtjes op staaltjes. Er zijn ook twee basisvormen die Isabelle als basis neemt. Het vilt gaat onder het stoomapparaat en daarna wordt het over een malletje getrokken. Ze zet het vast met punaises. Zo moet het dan een nachtje trekken .

Als het hoedje later nat zou worden door sneeuw of regen, geeft ze me de tip om het thuis te borstelen .  

Bij een kopje koffie wordt er wat bijgepraat. Over hoe Isabelle eigenlijk is begonnen, want ze had totaal andere studies achter de rug. Na de geboorte van haar zoontje is ze haar jeugddroom gevolgd, en heeft ze een modistenopleiding gevolgd. Ze heeft de stap gewaagd, omdat ze dacht dat ze er anders spijt van zou hebben. En kijk, wat ooit begon in een doodlopend straatje in Hakendover, is nu al vijf jaar een laaiend succes in de Tiense Leuvensestraat. 

De meeste klanten zijn dames vanaf 35 jaar. In de winter komen ze vaak voor een passend hoedje bij de winterjas. Het hoedje moet dan alle dagen gedragen kunnen worden en met zoveel mogelijk kleuren te combineren zijn. Vanaf februari komen de dames die een hoedje zoeken voor een huwelijksfeest of een communie. In de zomer zijn het vooral hoedjes uit stro in verschillende bindingen . 

In de winkel valt me ook een hoekje met hoofddeksels voor mannen op. Isabelle zegt dat de vraag ernaar in stijgende lijn zit. Sinds o.a. meester-decorateur Pieter Porters en zanger/presentator Brahim tonen dat petten ook wel een zekere ‘cool’ hebben, vinden vele jongere mannen ook de weg naar het hoedenwinkeltje van Isabelle. Anderzijds zijn er ook de oudere mannen die op zoek zijn naar een degelijke klak, die steeds moeilijker te vinden is. 

Ondertussen loopt de winkel weer vol met nieuwsgierige klanten. Ik laat Isabelle dan maar, zodat ze haar talent kan demonstreren. Voor ik naar buiten ga, koop ik nog een unieke tas uit gerecycleerd materiaal. De opbrengst ervan gaat voor een deel naar een goed doel.Ik ben erg blij met mijn aankoop. Een dubbel goed gevoel, zeg maar!

Dit artikel maakt deel uit van een nieuwe reeks over leuke winkeltjes, restaurantjes en andere plaatsen die de moeite waard zijn om eens te bezoeken in de ruime Tiense omgeving.

Heb je zelf een leuke suggestie voor deze reeks? Laat het ons weten via opgewekTienen@opgewekTienen.be.

—

Contactgegevens Isabo:

Isabo
Leuvensestraat 41
3300 Tienen
0475 57 67 75

Tekst: Hilde Peeters
Foto’s: Sarah Torbeyns

De Algemene Cultuurprijs, een eerste categorie, werd gewonnen door het Processiecomité Hakendover. In deze categorie behaalde opgewekTienen een deugddoende derde plaats na Paul Kempeneers. Een fijne erkenning voor het werk waarmee we nu al twee jaar bezig zijn. De vermelding kwam in het kader van onze inspanningen rond de Tiense Reuzen.

De Prijs Cultuurraad Tienen, een tweede categorie, ging naar de Harmonie Onze Taal uit Kumtich. De Lifetime-achievement-prijs ging naar Louis Mertens voor zijn jarenlange inzet voor de jeugd, het Davidsfonds Tienen en het CRT-bestuur.

Bedankt CRT, voor deze fijne erkenning!

Om af te sluiten: Steven Loyens stuurde ons een selectie foto’s van het Kerstweekend in Tienen. Enjoy!

Meer foto’s vind je op onze Flickr-pagina

Om het 175-jarige bestaan kracht bij te zetten lanceert de Suikerraffinaderij trouwens het Harde Klontje Cassonde. Benieuwd hoe dat zal smaken.

Tussen half september en half januari is het suiker wat de klok slaat in onze stad. Tractoren vol met bieten rijden af en aan en enorme rookpluimen stijgen boven de raffinaderij op. Het geeft toch wel een apart sfeertje.

Wat me altijd opgevallen is aan de bietencampagne is die heerlijke geur. De geur van de suikerbiet is overal. Hoewel, het hangt natuurlijk wat van de windrichting af. Maar als je goed ruikt valt er altijd een vleugje suiker te bespeuren. En terwijl elke rechtgeaarde Tienenaar ervan houdt, kunnen anderen de geur nauwelijks harden. Jammer, want geef mij maar de zoete geur van een suikerbiet.

Tip: op zondag 16 oktober opent de Tiense Suikerraffinaderij haar deuren naar aanleiding van haar 175-jarig bestaan. Meer info vind je via deze link.